One + Change

“What does the Dalai Lama ask the hotdog vendor?” – “Make me one with everything.”
“And what does he say when the Dalai Lama asks for change?” – “Change comes from within.”

This is a classic Buddhist joke. We will examine two key components of the joke, namely “one” and “change”. In our analysis we will rely on the work of Sylvia Plath, a great poet.

One

The divine, the absolute, the one. We all have different words for it. In this project I interview people from all walks of life and of different faiths what word describes best what we have summed up above. At the end of the interview I make a portrait. For this I make them look up as if they were looking at and thinking about the word. In the picture that is taken that word is displayed above them. I leave it to the observer whether they are looking straight at the picture or a bit further because sometimes people are looking for what is beyond words (literally and figuratively). Sylvia Plath says this about words:

Words, words to put the flood through the hole in the dam. Sylvia Plath, De dagboeken 1950-1962, De arbeiderspers 2005

For her, words give meaning to her life:

I can’t all live life because of life: but for the words that resist the unstoppable change. Sylvia Plath, De dagboeken 1950-1962, De arbeiderspers 2005

Which leads us to the theme of the second part:

Change

Even though words resisted change, Sylvia Plath is involuntarily driven back to the realm of human life.

Why, why can’t I be a hermit for a while instead of always wandering back and forth between my desire for complete loneliness to work and read on the one hand, and on the other hand, the enormous craving for the words and gestures of other human beings? Sylvia Plath, De dagboeken 1950-1962, De arbeiderspers 2005

Sylvia Plath knows we do not live in the world of the absolute, for you will…:

learn that you will never discover a general truth, only temporary, volatile statements that apply to you, your place, and your state of mind at that time. Sylvia Plath, De dagboeken 1950-1962, De arbeiderspers 2005

We are only rarely in something that comes close to the absolute. Even more, most of the time we are in transit from one state to the next. We spend a lot of our time for that precious change to happen, but we hardly know if and when that change will take place.

The wave of exuberant self-confidence in which I wrote you has been knocked down – as waves do—to the realization that for this one time I’m having tears in my eye: such a minute part of this life we really live: so much of it is sleeping, brushing teeth , waiting for the mail, for a metamorphosis, at those sudden moments of flashing: unexpected, but once you have experienced them, you can live in the light of their past and hope for their future. Sylvia Plath, De dagboeken 1950-1962, De arbeiderspers 2005

One of Sylvia Plath’s poems begins with the words:

“I am vertical, but I’d rather be horizontal.”

This line once more illustrates that we are constantly waiting for some change to take place. What I will do in this section is make patterns with the words of Sylvia Plath. The words that lifted us out of the ordinary and into the absolute have become some kind of wallpaper. Or, as Sylvia Plath puts it:

So, we talk about all sorts of little things, that words lose their meaning when you repeat them endlessly. Sylvia Plath, De dagboeken 1950-1962, De arbeiderspers 2005

Between the repetition of words which turns them in a meaningless wallpaper a picture is displayed of an action we perform during our seemingly endless waiting for change to happen (e.g. brushing your teeth, waiting for the mail, etc.)

Just some thoughts.

«Qu’est-ce que le Dalaï Lama demande au vendeur de hot-dogs ? » – « Faites-moi un avec tout. »
« Et que dit-il quand le Dalaï Lama demande le changement ? » – « Le changement vient de l’intérieur. »

C’est une blague bouddhiste classique. (En anglais, le mot pout monnaie ( change) signifie également «changement ».)

Nous examinerons deux parties principales de la plaisanterie, à savoir « un » et « changement ». Dans notre analyse, nous nous appuierons sur le travail de Sylvia Plath, une grande poétesse.

One (Un)

Le divin, l’absolu, l’unique. Nous avons des mots différents pour cela. Dans ce projet, j’interviewe des gens de toutes sortes qui leur disent quel mot décrit le mieux ce que nous avons énuméré ci-dessus. À la fin de l’interview, je prends un portrait. Je leur fais regarder e haut comme s’ils regardaient le mot et y pensaient. Au-dessus de leur portrait, ce mot est représenté. Je laisse à l’observateur s’ils regardent directement l’image ou un peu plus loin, parce que parfois les gens regardent ce qui se trouve au-delà des mots (littéralement et au sens figuré). Sylvia Plath dit ceci au sujet des mots :

Des mots, des mots pour arrêter le déluge à travers le trou dans la digue. Sylvia Plath, De dagboeken 1950-1962, De arbeiderspers 2005

Parce que les mots donnent un sens à sa vie:

Je ne peux pas vivre tout à cause de la vie, mais pour les mots qui résistent au changement incessant. Sylvia Plath, De dagboeken 1950-1962, De arbeiderspers 2005

Ce qui nous amène dans une manière fluide à la deuxième partie:

Change (Changement)

Bien que les mots résistent au changement, Sylvia Plath est involontairement ramenée au domaine de la vie humaine :

Pourquoi, pourquoi ne puis-je pas être un ascète pendant un certain temps au lieu de toujours faire des allers-retours entre mon désir de solitude complète de travailler et de lire d’une part, et les énormes envies pour les mots et les gestes des autres êtres humains de l’autre? Sylvia Plath, De dagboeken 1950-1962, De arbeiderspers 2005

Nous ne sommes que rarement dans quelque chose qui se rapproche de l’absolu. Plus encore, la plupart du temps, nous sommes en transit d’un état à l’autre. Nous passons beaucoup de temps à ce changement coûteux, mais nous ne savons pas si et quand ce changement aura lieu.

La vague de confiance en soi exubérante dans laquelle je vous ai écrit a été précipitée – comme le font les vagues – à la prise de conscience que, pour une fois, les larmes me tirent dans les yeux: une si petite partie de cette vie que nous vivons vraiment: tant de celui-ci est le sommeil, se brosser les dents, attendre le courrier, pour une métamorphose, pour ces moments soudains de clignotement: inattendu, mais une fois que vous les avez vécus, vous pouvez vivre dans la lumière de leur passé et l’espoir pour leur avenir. Sylvia Plath, De dagboeken 1950-1962, De arbeiderspers 2005

L’un des poèmes de Sylvia Plath commence par les mots :

I am vertical but I’d rather be horizontal (trad : Je suis vertical, mais je préfère être horizontal)I am vertical but I’d rather be horizontal (trad : Je suis vertical, mais je préfère être horizontal)

Ces mots montrent une fois de plus que nous attendons constamment qu’un changement ait lieu. Ce que je vais faire dans cette section est de faire des dessins avec ces mots de Sylvia Plath. Les mots qui ont dépassé l’ordinaire et vers l’absolu sont devenus une sorte de papier peint. Où, comme Sylvia Plath l’a dit:

Donc, nous parlons de toutes sortes de petites choses, que les mots perdent leur sens quand vous les répétez sans fin, […] Sylvia Plath, De dagboeken 1950-1962, De arbeiderspers 2005

Entre la répétition de mots qui les transforme en papier peint vide de sens, une image est affichée d’une action que nous effectuons au cours de notre attente apparemment sans fin pour le changement (par exemple, se brosser les dents, en attente de la poste, etc.)

Juste quelques pensées.

“Wat vraagt de Dalai Lama aan de hotdog-verkoper?” – “Maak me één met alles.”
“En wat zegt hij als de Dalai Lama om wisselgeld vraagt?” – “Verandering komt van binnenuit.”

Dit is een klassieke boeddhistische grap. (In het Engels betekent het woord voor ‘wisselgeld’ ook ‘verandering’.)

We zullen twee belangrijke onderdelen van de grap onderzoeken, namelijk “één” en “verandering”. In onze analyse zullen we vertrouwen op het werk van Sylvia Plath, een grote dichteres.

One (Eén)

Het goddelijke, het absolute, het ene. We hebben er verschillende woorden voor. In dit project interview ik mensen van allerlei pluimage die vertellen welk woord voor hen het beste beschrijft wat we hierboven hebben opgesomd. Aan het einde van het interview maak ik een portret. Ik zorg ervoor dat ze omhoogkijken alsof ze naar het woord kijken en erover nadenken. Boven hun portret wordt dat woord afgebeeld. Ik laat het aan de waarnemer over of ze direct naar de foto kijken of iets verder, want soms kijken mensen naar wat voorbij woorden ligt (letterlijk en figuurlijk). Sylvia Plath zegt dit over woorden:

Woorden, woorden om de vloed door het gaatje in de dijk te stelpen. Sylvia Plath, De dagboeken 1950-1962, De arbeiderspers 2005

Want woorden geven betekenis aan haar leven:

Ik kan niet allen vanwege het leven leven: maar voor de woorden die de onophoudelijke verandering weerstaan. Sylvia Plath, De dagboeken 1950-1962, De arbeiderspers 2005

Wat ons naadloos brengt naar het tweede deel:

Change (verandering)

Hoewel woorden weerstaan tegen verandering, wordt Sylvia Plath onvrijwillig teruggedreven naar het rijk van het menselijk leven:

Waarom, waarom kan ik niet een tijdje een asceet zijn in plaats van altijd heen en weer te zwalken tussen mijn verlangen naar volledige eenzaamheid om te werken en te lezen enerzijds, en anderzijds het enorme hunkeren naar de woorden en gebaren van andere menselijke wezens? Sylvia Plath, De dagboeken 1950-1962, De arbeiderspers 2005

We zijn slechts zelden in iets dat dicht bij het absolute komt. Nog meer, de meeste van de tijd dat we in transit van de ene staat naar de volgende. We besteden veel tijd aan die kostbare verandering, maar we weten nauwelijks of en wanneer die verandering zal plaatsvinden.

De golf van exuberant zelfvertrouwen waarin ik je schreef is neergeslagen – zoals golven nu eenmaal doen—tot het besef dat me voor deze ene keer de tranen in de ogen doet schieten: zo’n miniem deel van dit leven leven we werkelijk: zoveel ervan is slapen, tandenpoetsen, wachten op de post, op een metamorfose, op die plotselinge momenten van opvlammen: onverwacht, maar als je ze eenmaal hebt meegemaakt, kun je leven in het licht van hun verleden en de hoop op hun toekomst. Sylvia Plath, De dagboeken 1950-1962, De arbeiderspers 2005

Eén van Sylvia Plaths gedichten begint met de woorden:

I am vertical but I’d rather be horizontal (vert: Ik ben verticaal, maar zou liever horizontaal zijn)I am vertical but I’d rather be horizontal (vert: Ik ben verticaal, maar zou liever horizontaal zijn)

Deze woorden tonen eens te meer aan dat we voortdurend wachten tot er een verandering plaatsvindt. Wat ik zal doen in dit gedeelte is patronen maken met de woorden van Sylvia Plath. De woorden die ons uit het gewone en naar het absolute hebben getild, zijn een soort behang geworden. Of, zoals Sylvia Plath het zegt:

Dus we praten over allerlei kleine dingen, dat woorden hun betekenis verliezen als je ze eindeloos herhaalt, […] Sylvia Plath, De dagboeken 1950-1962, De arbeiderspers 2005

Tussen de herhaling van woorden die ze in een betekenisloos behang verandert, wordt een foto weergegeven van een actie die we uitvoeren tijdens ons schijnbaar eindeloos wachten op verandering (bijvoorbeeld het poetsen van je tanden, wachten op de post, enz.)

Gewoon enkele gedachten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.