Festina Lente (1/2)

Leave the row, go slow.

Être lent est un talent.

Traag is geen vraag, maar een antwoord.

We are constantly waiting in line because we have a lot of dreams in common with others. In that case, the others before you are obstacles between yourself and a certain goal. When you do things at a slow pace the goal and the competition gently disappear.

When my mother was a teenager, she often had to hurry to be at school in time. The principle of ‘just in time’ isn’t just a term out of quality management, my mother embodied the principle way before it was invented. When my grandfather saw that he told her ‘Festina Lente’, which is ‘hurry up in slowness’. If you remain calm and focused you will be in time. If you lose yourself in the details of something, you are lost.

I am fond of actions that require some time. ‘Slow cooking’ is one of them. Apart from the odd homemade sushi once in a while I also like to cook momos. A momo is a dumpling from the Tibetan cuisine. It is filled with minced meat, soy sauce, ginger, garlic, and spring onion. I usually buy the sheets of dough ready-made because they are that thin that they are extremely hard to make as thin by oneself, even if you use an Italian pasta machine.

Below you can find some pictures of momo’s:

Since the sheets are frozen you must let them defrost in the fridge a day in advance. With a pound of minced meat, I can easily make a big meal. What takes up the most of time is filling the dumplings. This takes about forty-five minutes, after which they are steamed, which usually takes no more than five minutes.

I sometimes bring along some momo’s at work which have already been steamed so that I only need to put them in the microwave at work for about two minutes. Momo’s taste the best on Mondays because the tranquillity of the past weekend rolls over your tongue. You taste the time and care it took to make them. Whatever the worries of fuzz at work, I have half an hour of enjoying something that cannot be bought on the shelf of any supermarket.

Dear reader, you may have noticed how time plays a vital role in this blogpost? In the next blogpost we will explore more examples of things that can be enjoyed the most when done slowly.

Just some thoughts.

Nous faisons constamment la queue parce que nous avons beaucoup de rêves en commun avec les autres. Dans ce cas, les autres avant vous sont des obstacles entre vous et un certain objectif. Lorsque vous faites les choses à un rythme lent, le but et la compétition disparaissent doucement.

Quand ma mère était adolescente, elle devait souvent se dépêcher d’être à l’école à temps. Le principe de « just in time » n’est pas seulement un terme de gestion de la qualité, ma mère a incarné le principe bien avant qu’il ne soit inventé. Quand mon grand-père a vu qu’il lui a dit ‘Festina Lente’, qui est ‘dépêchez-vous dans la lenteur’. Si vous restez calme et concentré, vous serez à l’heure. Si vous vous perdez dans les détails de quelque chose, vous êtes perdu.

J’aime les actions qui demandent un certain temps. La « cuisine lente » est l’une d’entre elles. Mis à part les sushis maison de temps en temps j’aime aussi faire cuire desmomos. Un momo est une boulette de la cuisine tibétaine. Il est rempli de viande hachée, de sauce soya, de gingembre, d’ail et d’oignon. J’ai l’habitude d’acheter les feuilles de pâte prête à l’emploi parce qu’ils sont si minces qu’ils sont extrêmement difficiles à faire aussi mince soi-même, même si vous utilisez une machine à pâtes italiennes.

Ci-dessous vous pouvez trouver quelques photos des momos:

Puisque les feuilles sont congelées, vous devez les laisser décongeler au réfrigérateur un jour à l’avance. Avec une livre de viande hachée, je peux facilement faire un grand repas. Ce qui prend le plus de temps, c’est de remplir les boulettes. Cela prend environ quarante-cinq minutes, après quoi ils sont cuits à la vapeur, ce qui ne prend généralement pas plus de cinq minutes.

J’apporte parfois quelques momo au travail qui ont déjà été cuits à la vapeur de sorte que je n’ai besoin de les mettre dans le micro-ondes au travail pendant environ deux minutes. Le goût de Momo est le meilleur le lundi parce que la tranquillité du week-end dernier roule sur votre langue. Vous goûtez le temps et le soin qu’il a fallu pour les faire. Quels que soient les soucis au travail, j’ai une demi-heure de profiter de quelque chose qui ne peut pas être acheté dans d’un supermarché.

Cher lecteur, vous avez peut-être remarqué comment le temps joue un rôle vital dans ce blogpost? Dans le prochain blogpost, nous allons explorer plus d’exemples de choses qui peuvent être appréciés le plus lorsqu’ils sont faits lentement.

Juste quelques pensées.

Door iets te vragen, eis je iets op. Je wil iets claimen (kennis, de melk, tijd etc.). Dingen traag doen is vaak een manier om je daartegen te verzetten. Het is een antwoord waarbij het er niet meer toe doet wat de vraag nu eigenlijk was.

Toen mijn moeder een tiener was, moest ze zich vaak haasten om op tijd op school te zijn. Het principe van ‘ just in time ‘ (red: letterlijk vertaald ‘net op tijd’) is niet zomaar een term uit het kwaliteitsmanagement, mijn moeder belichaamde dat principe al lang voordat het werd uitgevonden. Toen mijn grootvader dat zag fluisterde hij haar ‘ Festina Lente ‘ toe, wat ‘ haast u in traagheid ‘ betekent. Als je kalm en gefocust blijft, zul je op tijd zijn. Als je jezelf verliest in details, ben je verloren.

Ik ben dol op handelingen die enige tijd vergen. ‘ Slow cooking ‘ is dar één van. Afgezien van wat zelfgemaakte Sushi nu en dan maak ik ook graag momo’s. Een Momo is een noedel uit de Tibetaanse keuken. Het is gevuld met gehakt, sojasaus, gember, knoflook en lente-ui. De velletjes hiervoor maak ik niet zelf klaar omdat ze zo dun zijn dat ze extreem moeilijk te maken zijn, zelfs met een Italiaanse pasta machine.

Hier vind je een paar foto’s van momo’s:

Aangezien de velletjes bevroren zijn, moet je ze een dag van tevoren in de koelkast laten ontdooien. Met een pond gehakt kan ik gemakkelijk een grote maaltijd maken. Wat de meeste tijd vergt is het vullen van de noedels. Dit duurt ongeveer vijfenveertig minuten en daarna worden ze gestoomd, wat meestal niet meer dan vijf minuten duurt.

Soms breng ik enkele momo’s die al gestoomd zijn mee naar het werk, zodat ik ze in ongeveer twee minuten in de magnetron op het werk moet opwarmen. Momo’s smaken het beste op maandag, want de rust van het afgelopen weekend rolt over je tong. Je proeft de tijd en zorg die het kostte om ze te maken. Wat de zorgen of chaos op het werk ook mogen zijn, ik heb een half uurtje te genieten van iets dat niet kan worden gekocht op de plank van gelijk welke supermarkt.

Beste lezer, je hebt misschien gemerkt hoe de tijd een belangrijke rol speelt in deze blogpost? In de volgende blogpost zullen we meer voorbeelden ontdekken van dingen waarvan je het meest kan genieten als ze langzaam worden gedaan.

Gewoon enkele gedachten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: