Bench 4 / Banc 4 / Bankje 4 (2/3)

bench banc bank

Diabetes

Click here for introduction

Cliquez ici pour introduction

Klik hier voor inleiding

Remember that girl on the other side of the satchel? That was Anna. When she was new to class, a little boy had been treating the class to sweets. Because Anna was nibbling carrots instead of chocolate, I asked why. “Because that’s better for me. I don’t like sugar much.” The next day I showed my carrot box and said “I talked to Mum about it and she thinks this is better for me too.” That’s how our friendship came to be.

Anna felt good with me because she dared to prick her blood where I could see it. It was different at school. At the place where others threw away tampons and pantyliners, Anna secretly measured the sugar content in a fresh drop of blood.

We started the second year with a sports day. Without Anna seeing it, I walked into a grocery store with some friends to go get some candy. By the time of lunch, I saw Anna go to the bathroom. Not long after, it looked like Anna was drunk. To make matters worse, it was reported that the sandwiches were late. A look in her eyes was enough for me to see what was going on. Anna had just pricked insulin. So her blood sugar was dropping fast. Anna’s father had talked to him about this quietly but determinedly. She now had to eat sugars as soon as possible or she would fall into a coma; With some shame about my sweet sin, I pulled out a candy bar and said “Now this is good for you”. She smiled and winked at me.

You wouldn’t expect it from someone with diabetes, but Anna loved making desserts. She also had a notebook where she kept track of how to prepare it but also how to deal lovingly with your ingredients. Here are some of the lines that you could read in it:

“Be kind to the smarties. They have a jet-lag because they come all the way from America.”

“If you want to grate chocolate, the grater is always excited. So let it cool down in the freezer first.”

After the second year, Anna went to the hotel school. We’re still in touch. She’s doing well at school, and she’s been seeing a sweetheart recently. He calls her, that’s right, sweetie.

Vous vous souvenez de cette fille de l’autre côté du cartable? C’était Anna. Quand elle était nouvelle en classe, un petit garçon lui avait fait plaisir avec des bonbons. Parce qu’Anna grignotait des carottes au lieu de chocolat, j’ai demandé pourquoi. « Parce que ce n’est pas bon pour moi. Le sucre est mon ennemi» Le lendemain, j’ai montré ma boîte à carottes et j’ai dit: « J’en ai parlé à maman et elle pense que ce n’est pas bon pour moi non plus. » C’est ainsi que l’amitié est ente.

Anna se sentait bien avec moi parce qu’elle osait piquer son sang là où je pouvais le voir. C’était différent à l’école. À l’endroit où d’autres jetaient des tampons et des serviettes hygiéniques, Anna mesurait secrètement la teneur en sucre dans une goutte de sang fraîche.

Nous avons commencé la deuxième année par une journée sportive. Sans qu’Anna ne le voie, je suis entrée dans une épicerie avec des amis pour aller chercher des bonbons. Au moment du déjeuner, j’ai vu Anna aller aux toilettes pour piquer de l’insuline. Mais les sandwichs commandés étaient en retard. Un regard dans ses yeux m’a suffi pour voir ce qui se passait. Anna venait de piquer de l’insuline. Sa glycémie baissait donc rapidement. Le père d’Anna lui en avait parlé tranquillement mais avec détermination. Elle devait maintenant manger des sucres dès que possible ou elle tombait dans le coma; Avec une certaine honte à propos de mon défaut, j’ai sorti une barre de chocolat et j’ai dit: « Maintenant, c’est bon pour toi ». Elle sourit et fait un clin d’œil.

Vous ne vous y attendriez pas de la part d’une personne atteinte de diabète, mais Anna adorait faire des desserts. Elle avait également un cahier où elle gardait une trace de la façon de le préparer, mais aussi de la façon de traiter avec amour avec vos ingrédients. Voici quelques-uns des sorts qui pourraient y être lus:

« Soyez gentil avec les smarties. Ils ont un jetlag parce qu’ils viennent d’Amérique.

« Si vous voulez râper du chocolat, la râpe est toujours excitée. Alors laissez-le refroidir d’abord dans le congélateur.

Après la deuxième année, Anna est allée à l’école de l’hôtel. Nous sommes toujours en contact. Elle va bien à l’école, et elle a vu un amoureux récemment. Il l’appelle, comment pourrait-il en être autrement, bonbonnière.

Weet je nog dat meisje aan de andere kant van de boekentas? Dat was Anna. Toen zij nieuw was in de klas had een jongetje getrakteerd op snoepjes. Omdat Anna aan worteltjes aan het knabbelen was in plaats van chocola vroeg ik hoe dat kwam. “Omdat dat beter voor me is. Suiker mag ik niet veel.” De volgende dag toonde ik mijn worteldoosje en zei “Ik heb er met mam over gepraat en zij vindt ook dat dit beter voor me is.” Zo is de vriendschap ontstaan.

Anna voelde zich goed bij mij want ze durfde haar bloed te prikken waarbij ik het kon zien. Op school was dat anders. Op de plek waar anderen tampons en maandverbanden weggooiden, mat Anna in het grootste geheim het suikergehalte in een verse druppel bloed.

We begonnen het tweede jaar met een sportdag. Zonder dat Anna het zag, ben ik samen met enkele vrienden een kruidenier binnengestapt om wat snoep te gaan halen. Tegen de tijd van het middageten zag ik hoe Anna even naar toilet ging. Niet lang daarna leek het of Anna dronken aan het worden was. Tot overmaat van ramp kwam men melden dat de broodjes even op zich lieten wachten. Een blik in haar ogen was voldoende voor mij om in te zien wat er aan de hand was. Anna had net insuline geprikt. Haar bloedsuikerspiegel was dus pijlsnel aan het dalen. Anna’s vader had het daar met hem rustig maar vastberaden over gehad. Ze moest nu zo snel mogelijk suikers eten of ze viel in een coma; Met wat schaamte over mijn zoete zonde haalde ik een snoepreep boven en zei “Nu is dit wél goed voor je”. Ze glimlachte en knipoogde even.

Je zou het niet verwachten van iemand met diabetes maar Anna hield enorm van desserts maken. Ze had ook een schriftje waar ze bijhield hoe ze die moest bereiden maar ook hoe je liefdevol kon omspringen met je ingrediënten. Dit zijn enkele van de spreuken die daar kon lezen:

“Wees lief voor de smarties. Ze hebben een jetlag omdat ze uit Amerika komen.”

“Als je chocolade wil raspen, is de rasp altijd opgewonden. Laat hem dus eerst even afkoelen in de diepvries.”

Na het tweede jaar is Anna naar de hotelschool gegaan. We houden nog steeds contact. Op school gaat het goed en sinds kort heeft ze ook een liefje. Hij noemt haar, hoe kan het ook anders, zoetje.

2 gedachten over “Bench 4 / Banc 4 / Bankje 4 (2/3)”

    1. Wat een leuk initiatief. Ik heb ge-cohoused met iemand met diabetes en heb zo geleerd dat diabetes hebben echt geen pretje is. Ik hoop dus ook van harte dat dit onder de aandacht komt.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: