Bench 4 / Banc 4 / Bankje 4 (1/3)

bench banc bank

Unique

Unique

Uniek

Click here for introduction

Cliquez ici pour introduction

Klik hier voor inleiding

Max: You Buddhists like to tinker with the ego.

Hendrik: That’s what we’re trying to do, yes.

Max: But it’s your ego that makes you unique, right?

Hendrik: I think that’s too easy to believe.

Max: I couldn’t let go of my identity.

Hendrik: Think of it as your masks falling away one by one.

Max: By masks, do you mean the roles we assign ourselves?

Hendrik: That’s how you could see it.

Max: I like something like that. I take on a lot of roles: businessman, husband, father,… And sometimes they’re at odds with each other.

(long style)

Hendrik: You have to be willing to let go of everything. When a Zen master returned after a walk, he saw that his hut had been looted. He then wrote the verses ‘They forgot to take them with them; the sun and the moon.”

During the rest of the conversation, they compare Western to Japanese poems.

Max: Vous, les bouddhistes, aimez bricoler avec l’ego.

Hendrik : C’est ce que nous essayons de faire, oui.

Max : Mais c’est ton ego qui te rend unique, non ?

Hendrik : Je pense que c’est trop facile à croire.

Max : Je ne pouvais pas lâcher mon identité.

Hendrik : Pensez-y comme si vos masques tombaient un par un.

Max : Par masques, entendez-vous les rôles que nous nous attribuons ?

Hendrik : C’est comme ça que vous pouviez le voir.

Max: J’aime quelque chose comme ça. J’assume beaucoup de rôles : homme d’affaires, mari, père,… Et parfois, ils sont en désaccord les uns avec les autres.

(silence longue)

Hendrik : Il faut être prêt à tout lâcher. Quand un maître zen est revenu après une promenade, il a vu que sa cabane avait été pillée. Il écrivit ensuite les versets : « Ils ont oublié de les emporter avec eux ; le soleil et la lune.

Pendant le reste de la conversation, ils comparent des poèmes occidentaux à japonais.

Max: Jullie boeddhisten prutsen graag aan het ego.

Hendrik: Dat proberen we toch, ja.

Max: Maar het is toch je ego dat je uniek maakt?

Hendrik: Dat lijkt me te gemakkelijk om te geloven.

Max: Ik zou mijn identiteit niet kunnen loslaten.

Hendrik: Zie het als je maskers die één voor één wegvallen.

Max: Bedoel je met maskers de rollen die we onszelf toewijzen?

Hendrik: Zo zou je dat kunnen zien.

Max: Zoiets zie ik wel zitten. Ik neem heel veel rollen voor mij: zakenman, echtgenoot, vader, … En soms zijn die in strijd met elkaar.

(Lange stilte)

Hendrik: Je moet bereid zijn alles los te laten. Toen een Zenmeester na een wandeling terugkwam zag hij dat zijn hut leeggeroofd was. Hij schreef toen de verzen ‘Ze zijn ze vergeten mee te nemen; de zon en de maan.’

Tijdens de rest van het gesprek vergelijken ze Westerse met Japanse gedichten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.