Coarse Sand / Sable Grossier / Grof Zand

Memories involving sand.

Mémoires autour de sable.

Herinneringen aan zand.

I have never liked it, coarse sand. Especially not the huge bits that seem to stick to your feet. If you had taken them of you could still feel them, that’s the impression they made.

My mother liked to collect shells at the beach; “Caricollen” she called them. They were exceedingly rare. So rare that I doubted if they ever really existed. My mother was someone who could discover beauty in everything that she came across, except in herself. I still wonder if she still could feel the coarse sand. If she still knew how it felt like those painful pieces were still there.

J committed suicide in a sandpit because it was the only place he felt at home. He found support in the sand but the trees were the only things left that could carry his burden. I still wonder if someone could have stopped him.

In the botanical garden the coarse sand crackles below my feet. There are a few leftover cherry blossoms here and there. My mother would have certainly seen them, but not my father. “It was the first time she was allowed out of the psychiatric ward and in the botanical garden things already went wrong.”, father said. What went wrong exactly he did not wish to tell. So I tried to find traces of it there. But I did not get further than a gryphon that squirted water upwards. But the water was so clear and the algae were so green.

Je n’ai jamais aimé, le sable grossier. Surtout pas les énormes morceaux qui semblent coller à vos pieds. Si vous les aviez attrapés on peut encore les sentir, tel est l’impression qu’ils laissent.

Ma mère aimait ramasser des coquillages à la plage; « Caricollen » elle les appelait. Ils étaient extrêmement rares. Si rare que j’aie douté s’ils existaient véritablement. Ma mère était quelqu’un qui pouvait découvrir la beauté dans tout ce qu’elle a rencontré, sauf en elle-même. Je me demande encore si elle pouvait encore sentir le sable grossier. Si elle savait encore ce que c’était que ces pièces douloureuses étaient toujours là.

J a commis un suicide dans un bac à sable parce que c’était le seul endroit où il se sentait chez lui. Il a trouvé du soutien dans le sable, mais les arbres étaient les seules choses qui pouvaient porter son fardeau. Je me demande encore si quelqu’un aurait pu l’arrêter.

Dans le jardin botanique, le sable grossier crépite sous mes pieds. Il y a quelques restes de cerisiers en fleurs ici et là. Ma mère les aurait certainement vus, mais pas mon père. « C’était la première fois qu’elle a été autorisée à sortir de l’ hôpital psychiatrique mais dans le jardin botanique ça détériorait déjà. », père a dit. Ce qui s’est passé exactement, il ne voulait pas le dire. J’ai donc essayé d’en trouver des traces là-bas. Mais je ne suis pas allé plus loin qu’un griffon qui a projeté de l’eau en haut. Mais l’eau était si claire et les algues étaient si vertes.

Ik heb het eigenlijk nooit gemogen, grof zand. Vooral niet de grote stukjes die aan je voeten lijken te kleven. Als je ze had weggenomen voelde je ze nog steeds, zo’n indruk lieten ze.

Mijn moeder zocht aan het strand graag schelpen; “Caricollen” noemde ze die. Ze waren heel zeldzaam. Zo zeldzaam dat ik twijfelde aan de echtheid van hun bestaan. Mijn moeder was iemand die het mooie ontdekte in alles wat ze tegenkwam, behalve in zichzelf. Ik vraag me nog steeds af of ze het grove zand nog wel kan voelen. Of ze weet dat het ’s avonds lijkt of die pijnlijke stukjes er nog steeds zijn.

J heeft in de zandgroeve zelfmoord gepleegd omdat hij zich daar thuis voelde. In het zand vond hij steun maar de bomen waren de enigen die zijn last nog konden dragen. Ik vraag me vaak af of iemand hem nog had kunnen tegenhouden.

In de kruidtuin knispert het grof zand onder mijn voeten. Hier en daar liggen nog wat kersenbloesems.  Die zou mijn moeder vroeger vast gezien hebben maar vader niet. “Het was de eerste keer dat ze uit de psychiatrische afdeling mocht en in de kruidtuin liep het al mis.”, zo zei vader. Wat er precies misliep, wilde hij niet vertellen. Ik heb dan maar geprobeerd sporen hiervan terug te vinden. Ik ben niet verder gekomen dan een griffioen die water omhoog spoot. Maar het water was zo helder en de algen waren zo groen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.