Farty Towels (2/3)

A hotel as the metaphor for my personality.

Un hôtel comme métaphore de ma personnalité.

Een hotel als metafoor voor mijn persoonlijkheid.

Room 3: reception (social life)

  • There’s only one coat in the cloakroom. I’m very selective about my friendships.
  • This room is covered with wallpaper with damp spots (sadness) and scratches (painful memories) in it. When the staff complained about this to the management, they were instructed to always stand with their backs to the wallpaper and thus cover the view of those places as much as possible with the help of the body. To take the attention away from the wallpaper, a marble counter was invested. No matter how hard I try to hide pain and worry, a lot of people see it loosely. I’ll try to keep up appearances, but I rarely succeed in it.
  • During the restoration of the building, a beautiful fresco was discovered in the hall of the reception, but because there was a bared shoulder on that painting, one only stuck wallpaper over it. I dare to be vulnerable but have been hurt all too often by this. Sometimes I confide in people too early and sometimes not at all.
  • Like the ugly wallpaper, my apparent superficiality scares people away.
  • Only a few people dare to get closer, but they often bump into the counter. I’m afraid to say how I’m really doing for fear of hurting loved ones.
  • In the umbrella box next to the counter there is always an umbrella to accompany guests without an umbrella to their parking lot when it rains. During my childhood, all my peers (and older), no matter how tough, knew I could listen to them if they wanted to air their hearts.
  • There is a guestbook on the counter. Although it sometimes takes effort, I often mingle with people. I do not want people to imitate me, but on the other hand I yearn for the praise of an audience. I have yet to learn to think that if others imitate me, I should see that as praise.

Room 4: the desk of the maître d’hôtel (my observation)

  • The maître always knows what happens both in the hall and in the kitchen. He always has a good overview. Through meditation I have a good view of my own thoughts and feelings. I know my triggers and pitfalls. But even the best maître can’t avoid occasional incidents in the hall or in the kitchen. I can get overwhelmed with things, too.

Just some thoughts.

Chambre 3: réception (vie sociale)

  • Il n’y a qu’un manteau dans le vestiaire. Je suis très sélectif dans mes amitiés.
  • Cette chambre est recouverte de papier peint avec des taches d’humidité (tristesse) et des rayures (souvenirs douloureux) en elle. Lorsque le personnel s’est plaint à ce sujet à la direction, ils ont été chargés de toujours se tenir debout avec le dos au papier peint et ainsi couvrir la vue de ces lieux autant que possible avec l’aide du corps. Pour distraire l’attention du papier peint, un comptoir en marbre a été placé. Peu importe combien j’essaie de cacher la douleur et l’inquiétude, beaucoup de gens le voient vaguement. J’essaie de garder le faux-semblant, mais sans beaucoup de succès.
  • Lors de la restauration du bâtiment, une belle fresque a été découverte dans le hall de la réception, mais parce qu’il y avait une épaule dé barreau sur cette peinture, on n’a collé que du papier peint dessus. J’ose être vulnérable, mais j’ai été blessé trop souvent par cela. Parfois, je me confie aux gens trop tôt et parfois pas du tout.
  • Comme le papier peint laid, mon apparente superficialité effraie les gens.
  • Seules quelques personnes osent se rapprocher, mais elles se heurtent souvent au comptoir. J’ai peur de dire comment ça va vraiment de peur de blesser mes proches.
  • Dans la boîte parapluie à côté du comptoir il y a toujours un parapluie pour accompagner les clients sans parapluie à leur parking quand il pleut. Pendant mon enfance, tous mes pairs (et plus âgés), aussi coriaces soient-ils, savaient que je pouvais les écouter s’ils voulaient diffuser leur cœur.
  • Il y a un livre d’or sur le comptoir. Bien qu’il faille parfois des efforts, je rencontre souvent des gens. Je ne veux par contre pas que les gens m’imitent, mais d’un autre côté, j’ai envie de l’éloge d’un public. Je n’ai pas encore appris à penser que si d’autres m’imitent, je devrais voir cela comme une sorte compliment.

Chambre 4: le bureau du maître d’hôtel (mon observation)

  • Le maître sait toujours ce qui se passe à la fois dans le hall et dans la cuisine. Il a une bonne vue d’ensemble en tout temps. Par la méditation, j’ai une bonne vue de mes propres pensées et sentiments. Je connais mes déclencheurs et mes pièges. Mais même le meilleur maître ne peut pas éviter les incidents occasionnels dans le hall ou dans la cuisine. Je peux être submergé par les choses, aussi.

Juste quelques pensées.

Ruimte 3: de receptie (het sociale leven)

  • In de vestiaire hangt maar één jas. Ik ben zeer selectief wat mijn vriendschappen betreft.
  • Deze ruimte is bedekt met behangpapier waar vochtplekken (verdriet) en krassen (pijnlijke herinneringen) in staan. Toen het personeel hierover ging klagen bij de directie kreeg men de opdracht om steeds met de rug naar het behang te staan en zo met behulp van het lichaam zoveel mogelijk het zicht op die plekken te bedekken. Om de aandacht van het behangpapier weg te halen, investeerde men een marmeren balie. Hoezeer ik ook mijn best doe om pijn en zorgen te verbergen, zien veel mensen daar los door. Ik probeer wel de schone schijn op te houden maar dat lukt zelfden of nooit.
  • Tijdens de restauratie van het gebouw ontdekte men in de hal van de receptie een prachtig fresco maar omdat er op die schildering een ontblote schouder stond, heeft men er dan maar behangpapier over geplakt. Ik durf mij kwetsbaar opstellen maar ben hierdoor maar al te vaak gekwetst. Soms neem ik mensen te vroeg in vertrouwen en soms zelfs helemaal niet.
  • Net als het lelijke behangpapier jaagt mijn ogenschijnlijke oppervlakkigheid mensen weg.
  • Slechts een paar mensen durft het aan om dichterbij te komen maar ze stoten daarbij vaak tegen de balie aan. Ik durf niet te zeggen hoe het écht met me gaat uit angst om naasten te kwetsen.
  • In de paraplubak naast de balie staat steeds een paraplu om gasten zonder paraplu naar hun parkeerplaats te begeleiden als het regent. Tijdens mijn jeugd wisten al mijn leeftijdsgenoten (en ouder), hoe stoer ook, dat ik naar hen kon luisteren als ze hun hart wilde luchten.
  • Op de balie ligt een gastenboek. Hoewel het soms moeite kost, begeef ik mij vaak tussen de mensen. Ik wil niet dat men mij imiteert maar smacht aan de andere kant naar de lof van een publiek. Ik moet nog leren denken dat als anderen mij nadoen, ik dat ook als een soort van lof moet zien.

Ruimte 4: de balie van de maître d ’hotel (mijn waarneming)

  • De maître weet altijd wat er zowel in de zaal als in de keuken gebeurt. Hij heeft ten allen tijden een goed overzicht. Door meditatie heb ik een goed zicht op mijn eigen gedachten en gevoelens. Ik ken mijn triggers en valkuilen. Maar zelfs de beste maître kan niet vermijden dat er af en toe incidenten zijn in de zaal of in de keuken. Ik kan ook nog overweldigd geraken van dingen.

Gewoon enkele gedachten.

4 gedachten over “Farty Towels (2/3)”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.