Soundtrack of a year / Soundtrack van een jaar – week 17 – What’s bugging you?

I’ve set myself a challenge for this year. It is my objective to find a song each week that reflects how I felt in that past week. In my blog you will find a link to the song on YouTube. For those who use spotify I have made a playlist on spotify with the title ‘Dirk Pieters – soundtrack of a year’

Dit jaar ga ik een uitdaging aan. Ik ga proberen elke week een liedje te vinden dat weerspiegelt hoe ik mij in die afgelopen week voelde. In mijn blog vind je de link naar Youtube. Voor de gebruikers van spotify heb ik een afspeellijst gemaakt met de titel ‘Dirk Pieters – soundtrack of a year’

Week 17 – What’s bugging you? – Bo Diddley

English (klik hier voor Nederlands)

A few weeks ago I went on a retreat in the Buddhist temple of Huy. Unfortunately it rained from time to time. It is not that I mind if I get wet. What bugs me about rain is that afterwards there are a lot of snails speeding over the other side of the pathways. This means that I constantly have to look down to see if I don’t accidently step on a bug or a  snail.

At the temple in Huy there are two ways of getting to the cafeteria: one is made of bricks and the other is covered with pebbles. A dear friend of mine once explained that she prefers the first road because in the nooks and crannies of the pebbles there might live creatures that get crushed if you step on the pebbles.

Each morning I recite a mantra and then spit on the soles of my feet. If a creature gets accidently crushed that day it will reincarnate in a better world.

In yoga philosophy one talks about ‘non-violence’ and in Buddhism about ‘not killing’. In Buddhism it is also advised to be kind to all creatures because each and every one of them has been your mother at least once during a previous life.

I always think of Zen Buddhists as very down to earth. In a book of a Zen monk I read that the best way to avoid having to kill bugs in your household is to keep your home in mint shape condition. That will prevent bugs from entering your house.

Yes, sometimes it can be that easy.

Just some thoughts.

Nederlands

Een paar weken geleden was ik op retraite in een Boeddhistische tempel te Huy. Spijtig genoeg regende het toen af en toe. Niet dat ik het erg vind om nat te worden. Nee, wat mij stoort aan regen is dat nadien heel wat wormen en slakken op de paden racen naar de overkant. Dat betekent dat ik constant naar de grond moet kijken om te vermijden dat ik op een beestje stap.

In de tempel te Huy zijn er twee manieren om naar de eetzaal te gaan: de ene is van bakstenen en de andere van kiezelstenen. Een dierbare vriendin van mij legde ooit uit dat ze liever over het pad met de bakstenen loopt omdat in de hoekjes en gaatjes van de kiezel insecten kunnen leven die verpletterd worden als men op de kiezels stapt.

Elke morgen zeg ik een bepaalde mantra en spuw dan op mijn voetzolen. Als gedurende de rest van de dag dan toch een beestje verpletterd wordt zal het dier reïncarneren in een betere wereld.

In de yoga filosofie spreekt men van ‘geweldloosheid’ en in het Boeddhisme over ‘niet doden’. In het Boeddhisme wordt ook aangeraden goed om te gaan met alle levende wezens omdat elk van hen ooit je moeder is geweest in een vorig leven.

Ik beschouw Zen Boeddhisten als zeer nuchtere mensen. In een boek las van een Zenmonnik las ik dat de beste manier om het doden van beestjes te vermijden eruit bestaat je huis tiptop schoon te houden. Zo vermijd je dat beestjes je huis binnendringen en daar blijven.

Ja, soms kan het zo eenvoudig zijn.

Gewoon enkele gedachten.

3 gedachten over “Soundtrack of a year / Soundtrack van een jaar – week 17 – What’s bugging you?”

  1. Ik begrijp je, ook zeker wat Bo Didley betreft :-). Zelf kan ik het niet aan om dieren te doden. Echter reïncarnatiegedachten maken daar geen deel van uit. Ik kan geen miertje doden, geen mug platslaan. Ik kan dit niet en doe dit niet. Wij wonen wel in een huis van 100 jaar oud. Soms dringt hier een rat binnen, zeker sinds ze bij de buren zijn beginnen te verbouwen. Zo was er een rat nogal ongelukkig vastgeraakt in een rattenval. In ons huis staan er zeer oude rattenvallen op de meest onverwachte plaatsen, sommigen moeten nog door de oorspronkelijke eigenaresse zijn geplaatst. De deze stond onder de vloer van onze slaapkamer. De rat was te ernstig gewond en mijn man heeft haar gedood (na het openmaken van de vloer in het midden van de nacht). Waar hij overigens zeer slecht van was. Als een soort van tegenreactie ga ik dan spinnen redden, die hebben wij hier ook heel veel. Ik draag die brave beestjes dan naar onze boom, vooraleer onze hond ze opmerkt en gewoonweg opfret. Soms ben ik niet snel genoeg en eet onze hond weer eens een spin. Ik vind dat verschrikkelijk maar het is gewoon zijn instinct. Boos worden op de hond heeft daarom ook geen enkele zin. Ergens probeer ik altijd wel het “evenwicht te herstellen”, zo noem ik dat zelf. Ik merk echter dat het niet zo simpel is. Zo heb ik ook moeten besluiten onze hoogbejaarde kater te laten inslapen. Hij was doof, blind en had nog weinig levensvreugde. Toen hij stopte met eten hebben we het onvermijdelijke bespoedigd en hem niet langer laten lijden. Zijn halsbandje zit sindsdien in mijn handtas. Alleen al voor die oude kater, de meest fantastische kat ter wereld, hoop ik dat reïncarnatie zou bestaan. Maar mijn rationele kop is er niet van te overtuigen dat reïncarnatie mogelijk is. Dus blijf ik in dit leven krampachtig diertjes redden ervan uitgaande dat hun enige leven ook waardevol is. Eigenlijk doen we dan toch precies hetzelfde?Dat doet ermij aan denken dat ik nog even moet checken hoe het met Eddie Feather gaat in het opvangcentrum voor wilde dieren. Eddie is een kauw waar de staart van werd afgehakt door het roofdier mens zodat hij in een kleine kooi zou passen. Wij hebben hem opgevangen toen zijn gruwelijke eigenaar hem op straat had gedumpt. Na de eerste zorgen is Eddie in het opvangcentrum gaan wonen bij zijn soortgenoten. Hij woont in een grote vliegkooi. Hij kan een beetje fladderen, maar hij is geen goeie vlieger. Uitzetten in vrijheid is voor hem uitgesloten. Elke keer als we hem bezoeken komt hij spontaan naar het hek om liefdevol in onze vingers te pikken. Eddie is gelukkig daar bij zijn andere soortgenoten waar ook allemaal een poot, vleugel of een andere hoek af is. En karma zal die gruwelijke eigenaar van Eddie al wel te pakken hebben genomen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.